ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΟΥ

May 2nd, 2012 | By | Category: Άρθρα Συνεργατών, Οικονομικά, Τρόικα - Μνημόνιο

Σε κάθε δανεισμό  υφίσταται από την μια πλευρά  ο πιστωτής και από την άλλη ο οφειλέτης.

Ο οφειλέτης μπορεί  να εκπροσωπείται από αντιπρόσωπο, ο οποίος οφείλει να ενεργεί  προς το συμφέρον και μόνο  του αντιπροσωπευομένου και ποτέ  προς το δικό του συμφέρον. Αυτό είναι πανάρχαιη, παγκόσμια και απαράβατη βασική αρχή παντός δικαίου , εσωτερικού και διεθνούς.

Εάν ο αντιπρόσωπος ενεργήσει εναντίον του συμφέροντος του αντιπροσωπευομένου, ο τελευταίος αυτός  δεν δεσμεύεται από το δάνειο, δεν υποχρεούται σε καταβολή του.

Στην περίπτωση του Ελληνικού Χρέους , οι αντιπρόσωποι του, δηλαδή  το εκάστοτε  κυβερνόν κόμμα  και όλα τα κόμματα της εκάστοτε Βουλής, (αφού κανένα δεν αντετάχθη ποτέ στον εγκληματικό δανεισμό, αλλά εμμέσως  τον επιζητούσαν), όπως σήμερα αποκαλύπτεται, δεν ενήργησαν ποτέ προς το συμφέρον  της Χώρας και του Λαού, αλλά προς το δικό τους κομματικό – ατομικό συμφέρον, δηλαδή (μέσω της δημιουργίας πελατειακών στρατών και σφετερισμού χρημάτων μέσω επαχθών συμβάσεων προμηθειών κ.λ.π) εις βάρος και του Λαού και της Χώρας.

Ο κοινός νούς, η απλή λογική αλλά και η, καθιερωμένη παγκοσμίως, Τραπεζική  Πρακτική επιβάλλουν στον δανειστή πριν να χορηγήσει  το δάνειο, να εξετάζει τον προορισμό του και την, δια της επωφελούς τοποθετήσεώς του, δυνατότητα αποπληρωμής του. Διαφορετικά, ο δανειστής  ενεργεί εναντίον του νόμου και των χρηστών συναλλακτικών ηθών και ως εκ τούτου, κατά βασική αρχή του δικαίου δεν δικαιούται να ζητήσει πίσω τα δανεικά. Για παράδειγμα, στην χορήγηση ενός στεγαστικού δανείου, η Τράπεζα ερευνά  εξαρχής τα εισοδήματα του οφειλέτη , την εργασία του, την ηλικία του κ.λ.π και μετά χορηγεί το δάνειο.  Κατά την διάρκεια δε της εκδαπανήσεώς του, εποπτεύει τον οφειλέτη  και σταματά την χορήγηση , όταν διαπιστώνει  την διασπατάλησή του σε αντιπαραγωγικές τοποθετήσεις.

Εάν δεν το πράξει, είναι συνυπεύθυνη  διά την μη επιστροφή  των δανεικών, είναι δε  αποκλειστικώς υπεύθυνη εάν, εν γνώσει της, χορήγησε  δάνειο προς διάπραξη εγκληματικών πράξεων π.χ χρηματοδότηση λαθρεμπορίου.

Πολύ περισσότερο υπεύθυνη είναι η Τράπεζα εάν εν γνώσει  της , σε συμπαιγνία  με τον αντιπρόσωπο  του οφειλέτη συνάψουν δάνειο  διά να «ρίξουν» τον οφειλέτη, χορηγώντας  χρήματα που ούτε τα είχε ανάγκη, ούτε έφθασαν ποτέ σ΄αυτόν.

Τέτοιο δάνειο αντίθετο  με κάθε αρχή δικαίου , είναι απολύτως παράνομο και δεν μπορεί να αναζητηθεί η επιστροφή του.

Με βάση τις αυτονόητες βασικές   αυτές αρχές , ο Συνδυασμός μας κατέφυγε  στην Δικαιοσύνη, ασκώντας αίτηση ακυρώσεως  κατά της αποδοχής και αναγνωρίσεως  του χρέους, και μήνυση  καθ΄΄ολων των υπευθύνων.

Έπραξε  δηλαδή ότι  επεβάλλετο  εκ του νόμου , δεν αρκέσθηκε σε λόγια και φλυαρίες , ζήτησε να ερευνήσει η Δικαιοσύνη «που πήγαν τα λεφτά» και στην περίπτωση  που διαπιστωθεί η παράνομη και ατελέσφορη  διασπάθιση  των δανεικών χρημάτων, όπως είναι δεδομένο ότι έγινε  στην περίπτωση του Ελληνικού Χρέους , να απαγορεύσει την επιστροφή στους παράνομους , φαύλους δανειστές  της.

Η χώρα δεν υποχρεούται να επιστρέψει τίποτα και όσοι υπέγραψαν δάνεια  και ανεγνώρισαν χρέος με  «μνημόνια» δεν την δεσμεύουν. Τα μνημόνια είναι άκυρα, και θα κηρυχθούν άκυρα  από τα αρμόδια Δικαστήρια

Η Δικαιοσύνη αναγκαστικά θα  κηρύξει  την ακυρότητά τους, διότι διαφορετικά θα αναιρέσει  την ίδια την ύπαρξή της  και την βάση του δημοκρατικού πολιτεύματος , που είναι η αρχή της διακρίσεως των εξουσιών

Μόνο έτσι (και όχι με «μνημόνια»), θα απαλλαγεί ο σαδιστικά βασανιζόμενος Ελληνικός Λαός από το παράνομο χρέος, χωρίς να μπορούν πλέον να εκβιάζουν (μέσω των εδώ κομμάτων – τοποτηρητών τους) οι τοκογλύφοι τον μόνο ανεύθυνο, άγρια ληστευόμενο ΄Ελληνα φορολογούμενου.

Για περισσότερα, διαβάστε το σχετικό άρθρο “Μήνυση για την αποδοχή εκ μέρους του Ελληνικού Λαού ένος παράνομου χρέους“.

Comments are closed.